Είναι σπάνιο ένακαλό διαχρονικά κωμικό βιβλίο, από αυτά που σε κάνει να χαχανίζεις σα χαζός μόνοςσου κοιτώντας τις σελίδες. Ε, λοιπόν το “The hitchhiker’s guide to the galaxy”είναι μάλλον το κορυφαίο. Από insider’s jokes γιατους τρελούς και παλαβούς της επιστημονικής φαντασίας- ένα καταθλιπτικό ρομπότ-μέχρι απίστευτα κωμικές σκηνές, που ξεκινούν από την αρχή και δεν τελειώνουνπαρά στην τελευταία σελίδα. Προφανώς.            Έναςγήινος ο Άρθουρ ξυπνά μια

The Love Song of J. Alfred Prufrock S’io credesse che mia risposta fosse A persona che mai tornasse al mondo Questa fiamma staria sensa piu scosse. Ma perciocche giammai di questo fondo Non torno vivo alcun, s’i’odo il vero Sensa tema d’infamia ti rispondo. Let us go then, you and I, When the evening is spread out against the sky Like a patient etherized upon a table; Let us go, through certain half-deserted streets, The muttering retreats Of restless nights in one-night cheap hotels And sawdust restaurants with

 Αυτή τη φορά τα αποτελέσματα δεν είναι οριστικά κι έχω μια σχετική αγωνία. Δεν ξέρω αν θυμάστε πως έστειλα ένα διήγημα στο διαγωνισμό Hotel με θεματικό άξονα τον Παπαδιαμάντη. Ε, στον βραχύ κατάλογο των 15 διηγημάτων από τα οποία 10 θα αποτελέσουν τον συλλογικό τόμο "Το άγγιγμα του Σκιαθίτη" είναι και το δικό μου. Αχ, μακάρι. http://www.patakis.gr/ViewShopArticle.aspx?ArticleId=2780  

Και τώρα πουτο readathon στο doneverreadme έλαβε επισήμως τέλος, μπορώ να πω τη γνώμη μου, τόσο για τοβιβλίο, όσο και για την ίδια τη διαδικασία. Η «Φήμη» του Ντάνιελ Κέλμαν είναι ένα πολύχαλαρά δεμένο σπονδυλωτό μυθιστόρημα που αποτελείται από 9 διηγήματα. Ο ιστόςπου τα δένει είναι πολύ σχετικός, μας αποκαλύπτεται μόνο στο τέλος και η αλήθειαείναι πως δεν πείθει και ιδιαίτερα. Πάντως κάποια από τα κομμάτια- διηγήματα είναιεξαιρετικά δυνατά, όπως

                   Σπανίως με ενθουσιάζουν αστυνομικάμυθιστορήματα που αφήνουν λίγα στη φαντασία, σε τούτο δω πάντως, παρ’ όλο που ήξεραμε βεβαιότητα σχεδόν από την αρχή τον δολοφόνο, με κράτησε η γραφή, το θέμα καιο εξαιρετικός κεντρικός χαρακτήρας.            ΣτηνΑβάνα ο αστυνόμος Μάριο Κόντε αναλαμβάνει να εξιχνιάσει ένα περίεργο έγκλημα μεθύμα μια τραβεστί ντυμένη με ένα κατακόκκινο φόρεμα που βρίσκεται στραγγαλισμένηστο

            Θα ομολογήσω πως πριν από αυτό το μπλογκ δεν είχα καν ακούσει να γίνεται λόγος για τον Κορτάσαρ, όμως από τότε που άρχισα να παρακολουθώ στενά ιστολόγια, το "Κουτσό" είχε την τάση να μπαίνει στις λίστες των ανθρώπων με τα αγαπημένα τους, κι έτσι το αγόρασα. Το άφησα κάποιον καιρό να αναπαυτεί. Το καλοκαίρι διάβασα την εισαγωγή στην ελληνική έκδοση και αποθαρρύνθηκα, χρειαζόμουν χώρο και χρόνο αποφάσισα. Έπειτα το ξεκίνησα ξανά

Έχοντας τελειώσει το πρώτο μέρος του βιβλίου, μπορώ πια με σιγουριά να πω πως δεν έχω καμιά διάθεση να κάνω απιστίες, του είμαι πλήρως αφοσιωμένη, θέλω να ξυπνάω με αυτό τα πρωινά και να κοιμάμαι μαζί του τα βράδια. Είναι ένα εντυπωσιακό μυθιστόρημα που σχεδόν κάθε του σελίδα θα μπορούσε να είναι απόσπασμα άξιο θαυμασμού.Ο Οράσιο Ολιβέιρα, Αργεντίνος στο Παρίσι, είναι ένας γοητευτικός μποέμ ήρωας στην αρχή, που όσο προχωρά η ιστορία

Και για του λόγου το αληθές, το διήγημα "Blog post" που πήρε το 3ο βραβείο στον διαγωνισμό "ΛόγωΤέχνης"  έτσι όπως δημοσιεύεται σήμερα στο artmag

Σε γενικές γραμμές δεν απιστώ στα βιβλία μου, όταν αποφασίζω να διαβάσω κάτι το κάνω με αφοσίωση και ως το τέλος. Δυο φορές βρέθηκα σε αυτήν την κατάσταση που είμαι τώρα, να μου αρέσει πολύ το «πιο βαρύ» βιβλίο που διαβάζω αλλά να το παρατάω συστηματικά για άλλα. Την πρώτη φορά ήταν «Το βιβλίο της ανησυχίας», και ….. δεν ανησύχησα γιατί απλά ένα τέτοιο κείμενο απαιτεί την αμέριστη προσοχή κι εγώ χρειάζομαι κάτι για να κοιμάμαι τα βράδια. Άρα

Η ιδέα είναι εξαιρετικά καλή και δεν υπόσχομαι πως δεν θα την κλέψω. Προς το παρόν όμως και μόνο η συμμετοχή στο readathon - όπως της αρέσει να το λέει- της Αγιάτης με ενθουσιάζει. Το να διαβάζουν πολλοί άνθρωποι μαζί το ίδιο βιβλίο και να μοιράζονται τις απόψεις τους καθ' οδόν είναι κάπως φοβιστικό, αλλά έχει και την αίσθηση της περιπέτειας. Καλή μας

Πριν ανοίξω αυτό το μπλογκ διάβαζα πολύ, πιθανότατα πιο πολύ από ότι τώρα γιατί τότε δεν ήμουν μάνα, ζούσαμε με τον άντρα μου σε ένα μικρότερο σπίτι τα δυο μας και μας ξέραν πολύ καλά όλα τα ντελιβεράδικα της γειτονιάς. Αλλά, αν και παρακολουθούσα που και που τα ένθετα των εφημερίδων και τα μπλογκς, διάβαζα και λίγο fast food -ό,τι έπεφτε στα χέρια μου, ό,τι έβλεπα σε περίοπτη θέση στα αγαπημένα μου βιβλιοπωλεία, ό,τι τύχαινε κάποιος κάπου κάποτε

Μπήκα τις τελευταίεςμέρες  σε αυτήν την ιστορία με ταστατιστικά του μπλογκ, ποιός μπαίνει, ποιός βγαίνει από πού και πώς. Για αυτόφταίνε οι διαφημίσεις, κάθισαν στο μπλογκ για τρεις μέρες και αλλοίωσαν τοχαρακτήρα μου για πάντα......Συνειδητοποίησαλοιπόν πως η ενασχόληση με την….AGBκοινώς το Google Analyticsείναι εθιστική μέχρι αηδίας, μπορεί να μπαίνεις και κάθε φορά που πλησιάζειςτον υπολογιστή μήπως σήμερα είχες μια επίσκεψη παραπάνω.

            Νιώθω στο πετσί μου τον αναβρασμό, την ένταση, λίγος από τονπαλιό θυμό έχει επιστρέψει. Αλλά γύρισε μαζί του και η ανάγκη για γραφή. Δυο χρόνιατώρα γράφω μόνο σπαράγματα, ένα διήγημα από δω, δυο λέξεις από κει, παρατημένοτο τελειωμένο μου χειρόγραφο δυο χρόνια στα ντουλάπια, μισοξεκινησμένα τρία . Όμωςτώρα αυτό που ξεκίνησε θα τελειώσει, έχει φτάσει ήδη στην καμπή που ξέρω τους ήρωες,που αναστήθηκαν μέσα στα χέρια μου, που

Αν κάτι μόνο έπρεπε να σχολιάσω για τη «Δουβλινιάδα» του Ενρίκε Βίλα Μάτας θα ήταν αυτή η φράση «Με έκανε να θέλω να ξαναδιαβάσω τον Οδυσσέα». Κι αυτό δεν είναι μικρό επίτευγμα γιατί δεν συγκαταλέγομαι σε αυτούς που εκστασιάστηκαν. Ίσως βέβαια η απόσταση που με χωρίζει από κείνη την πρώτη ανάγνωση, κοντά μια δεκαετία, και τα βιβλία που χώρεσαν σε αυτό το χρονικό διάστημα, να έχουν το λόγο τους κι αυτή τη φορά να κατορθώσω να δω την

            Είμαι σίγουρη πως η επιλογή του «Άρχοντα» θα ξενίσει πολλούς από τους σταθερούς θαμώνες αυτού του μπλογκ. Ναι, δεν πρόκειται για έργο της παγκόσμιας λογοτεχνίας που πάει την τέχνη ένα βήμα πιο πέρα κι ο όγκος του είναι απαγορευτικός για να «περάσεις καλά ένα απόγευμα» -μάλλον «για να περάσεις καλά ένα μήνα», είναι. Από την άλλη τούτο το ιστολόγιο δεν ειδικεύεται στην λογοτεχνία του φανταστικού – μπορεί να έχω διαβάσει τρεις

Τον τελευταίο καιρό έχει ανάψει η διαδικτυακή συζήτηση για την τιμή του βιβλίου. (Σχετικά δείτε εδώ και εδώ και εδώ) Αν και την παρακολουθώ, ως τώρα δε συμμετείχα. Κι αυτό γιατί μέχρι σήμερα πίστευα πως το βιβλίο είναι ακριβό σπορ μόνο για καταναλωτές σαν κι εμένα, βαρέων βαρών, που ένα σημαντικό κομμάτι του μηνιαίου προϋπολογισμού τους για προσωπικά έξοδα πάει στα βιβλιοπωλεία. Θεωρούσα, με δεδομένα ίσως μιας άλλης ζωής, πως ο

Πέρασα καλά αυτή την εβδομάδα διαβάζοντας το «Χήρα για ένα χρόνο» του Τζον Ίρβινγκ. Είχα τη γλύκα της ταύτισης, αυτή που σε κάνει να διαβάσεις αδιαμαρτύρητα 641 σελίδες, να μην σου φανεί κοπιαστικό το ταξίδι ως το τέλος, να μην θέλεις για την ακρίβεια να τελειώσει. Την τελευταία φορά που είχα αυτήν την αίσθηση νομίζω πως ήταν για τις «Διορθώσεις» του Φράνζεν. Η ιστορία χωρίζεται σε τρία μέρη. Στην αρχή βλέπουμε την οικογένεια Κόουλ, τον Τεντ,

Πριν κάποια χρόνια, στα σεμινάρια που έκανε το ΕΚΕΒΙ για δημιουργική γραφή, καλεσμένος για μια μέρα ήταν ο Αλέξης Σταμάτης. Εγώ δεν τον είχα ακουστά, δεν είχα διαβάσει κανένα του βιβλίο, αν και δεν ήταν πρωτοεμφανιζόμενος. Τότε όταν του ζητήσαμε μια συμβουλή, μας είχε δώσει τις εξής αντιοικολογικές τρεις: print, print, print. Εγώ που δεν εκτύπωνα τίποτε παρά μόνο όταν είχε τελειώσει, ακολούθησα τη συμβουλή του και εντυπωσιάστηκα από τη σοφία της.